Is Philip Marlowe gebaseerd op een echte detective?

Neil Jordans ‘ Marlowe ’, een mysterieuze misdaadfilm, presenteert een klassieker detective verhaal vol raadselachtige personages, raadselachtige omstandigheden en spannende plotwendingen. Philip Marlowe van Liam Neeson vult de schoenen van de titulaire hoofdpersoon, waarbij zijn wereldvermoeide en geestige karakter de kijkers begeleidt bij het ontrafelen van het plot. In de jaren dertig ontmoet Philip, die als privédetective opereert, een blonde vrouw, Clare Cavendish, die hem zijn nieuwste zaak brengt: de verdwijning van Nico Peterson, die door de autoriteiten dood is verklaard.

Niettemin, terwijl Philip dieper in Nico’s leven en vermoedelijke dood graaft, merkt hij dat hij een complot bedenkt dat bestaat uit: complotten En medicijn heren. Binnen deze moderne versie van het klassieke noir-detectiveverhaal blijft Philip Marlowe een voorbeeldig personage om het verhaal te leiden, waarbij traditionele stijlfiguren en eigenschappen in het grotere geheel worden geïntegreerd. Bijgevolg zullen kijkers zich ongetwijfeld afvragen wat de oorsprong van Marlowe is.

Philip Marlowe: een iconische noir-detective uit de werken van Raymond Chandler

Ook al is Philip Marlowe niet gebaseerd op een echte detective, het personage heeft belangrijke wortels in fictieve literatuur en film. The Private Eye vond voor het eerst zijn oorsprong in de misdaad-noir-roman ‘The Big Sleep’ van Raymond Chandler uit 1939, die de hardgekookte persoonlijkheid en voorliefde voor mysteries van Philip Marlowe aan de wereld introduceerde. ‘Marlowe is net uit de pulp gegroeid’, zei Chandler ooit, toen hij de opkomst van zijn personage besprak. “Hij was niet één persoon.”

Rechercheur Marlowe vertoonde verschillende eigenschappen – zoals zijn cynisme, gretigheid om grappen te maken en aanhoudende moraliteit – die stereotiepe kenmerken van het genre zijn geworden. Niettemin gingen er nog steeds talloze soortgelijke misdaadverhalen aan Marlowe's avonturen vooraf, met Erle Stanley Gardner, bekend van zijn detectiveserie Perry Mason. Als gevolg hiervan dient het schrijven van Gardner als de onvermijdelijke en meest prominente inspiratiebron voor Chandler.

Chandler verdiepte zich al een tijdje in de misdaadroman met zijn korte verhalen gepubliceerd in het Black Mask Magazine – een hoeksteen van het hardgekookte misdaadfictiegenre. Toch was het met het verhaal van Marlowe dat de auteur de overstap maakte naar volledige romans. Toch verwerkte de schrijver zijn eerdere detectiveverhalen, aangestuurd door onder meer Marlowe-aangrenzende hoofdpersoon Mallory, in zijn latere werk. Naar verluidt noemde de auteur dit proces ‘kannibaliseren’.

Daarom blijft de nalatenschap van Chandler bepaald door Philip Marlowe en zijn bijdrage aan de moderne perceptie van hardgekookte detectives. Bovendien bleven andere schrijvers, zoals Robert B. Parker, die Chandlers onvoltooide laatste werk, ‘Poodle Springs’, voltooide, zelfs nadat de auteur zijn laatste Marlowe-roman had gepubliceerd, Marlowe’s avonturen in geautoriseerde sequels opschrijven.

Neil Jordan en de talrijke filmische aanpassingen van Philip Marlowe

Gezien de betekenis van Chandlers werk binnen het harde misdaadgenre, bleef de filmische aanpassing ervan een uitgemaakte zaak. De eerste verfilming van de romans van Chandler kwam echter in de vorm van ‘The Falcon Takes Over’, een film uit 1942 waarin George Sanders’ Gay Lawerence – de titulaire Falcon – rechercheur Marlowe verwisselt. Uiteindelijk bracht ‘Murder, My Sweet’ van Dick Powell het personage van Marlowe officieel naar de filmwereld. Daarom volgden tal van andere aanpassingen, waaronder radioshows en televisieseries.

In de loop van de tachtig jaar voordat Marlowe van Liam Neeson centraal stond in Jordans film ‘Marlowe’ uit 2023, hebben verschillende acteurs – Humphrey Bogart, Robert Mitchum, enz. – het personage geportretteerd, waarbij hun films hun oorsprong vonden in het originele werk van Chandler. Neesons interpretatie van het personage onderscheidt zich echter door zijn oorsprong te vinden in ‘The Black-Eyed Blonde’, een geautoriseerd vervolg uit 2014 van John Banville, geschreven onder het pseudoniem Benjamin Black.

Banville sprak over zijn interpretatie van de klassieke misdaadroman en deelde zijn begrip van het personage met de Boekenrecensie uit Los Angeles , 'De essentie van [Philip] Marlowe is zijn eenzaamheid', zei de auteur. “Hij is een volkomen eenzaam wezen: geen familie, geen vrienden. Geen bezittingen. Woont in een anoniem huurhuis. Het enige dat hij lijkt te bezitten is een schaakspel en een koffiepot. Het is uiterlijk tenminste een somber leven. Maar het is het leven dat hij voor zichzelf heeft gekozen omdat hij zijn vrijheid waardeert.’

Neeson bleef voor het grootste deel bij deze interpretatie van het personage – naast de werken van Chandler – om zijn optreden op te baseren. “[Nee] Ik ben niet teruggegaan”, zei de acteur in verwijzing naar zijn beslissing om afstand te houden van eerdere optredens van Marlowe op het scherm. “Ik haalde inspiratie uit de romans. Ik kwam helemaal niet in aanraking met het werk van Chandler totdat ik wist dat ik deze film maakte. Het was prachtig, een echte ontdekking. Deze buitengewone schrijfstijl. Geweldige verhalen. Ingewikkeld maar geweldig.”

Door het karakter van Marlowe in een nieuw licht aan het moderne publiek te introduceren, voegt Neeson een onderscheid toe aan het steeds groter wordende IP-adres van het iconische personage. Als zodanig is zijn versie van Marlowe zowel een voortzetting als een product van de detective die voor het eerst werd geïntroduceerd in Chandlers werk. Uiteindelijk blijft Philip Marlowe een fictief werk dat heeft bijgedragen aan de constructie van zijn kenmerkende detectivegenre.